«Հեռավար ուսուցման ընթացքում ուսուցիչները հոգեբանական աջակցություն են ստացել, աշակերտները՝ պասիվ եղել»․ ՀՀ-ում առցանց ուսուցումը գնահատող հետազոտության արդյունքները. ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

«Քաղաքացիական հասարակության աջակցությունը Հայաստանում` առցանց կրթությանը» ծրագրի շրջանակում Մանկական զարգացման հիմնադրամը` Ասիական բանկի աջակցությամբ անցկացրել է հետազոտություն տարրական դպրոցի ուսուցիչների, աշակերտների և նրանց ծնողների վրա առցանց ուսուցման հոգեբանական ազդեցությունը գնահատելու նպատակով:

Ծրագրի համակարգող Արմենուհի Բուրմանյանը «Covid-19․ հեռավար կրթության հոգեբանական ազդեցությունը կրտսեր դպրոցականների, նրանց ծնողների և ուսուցիչների վրա» թեմայով առցանց քննարկման ժամանակ նշեց, որ հետազոտությանը մասնակից ուսուցիչներն ընտրվել են պատահականության սկզբունքով: «Ընտրել ենք 121 դպրոց`Երևանից և մարզերից: Ամեն դպրոցից ընտրվել է 3-ական ուսուցիչ` տարբեր կարծիքներ ապահովելու համար, ուսուցիչներն առցանց են պատասխանել հարցերին»:

Անդրադառնալով արդյունքներին՝ Բուրմանյանը նշեց. «Չմոռանանք, որ առցանց կրթությունը Հայաստանում կազմակերպվեց COVID-ի պայմաններում, ինչն ինքնին արդեն սթրեսային իրավիճակ էր բոլորի համար, որովհետև մարտ-մայիս ժամանակահատվածում շատ խիստ սահմանափակումներ կային տնից դուրս գալու առումով, առհասարակ մարդկանց շփումը արտաքին աշխարհի հետ նվազել էր: Երբ հարցրինք ուսուցիչներին, թե ինչպես է իրենց վրա անդրադարձել COVID-ը, 47 %-ը նշել էր, որ հոգեբանական առումով իրենց վրա բացասական ազդեցություն է ունեցել, սոցիալական կյանքի վատթարացում է տեղի ունեցել: Մոտ 40 %-ը նշել էր, որ իրենց ֆինանսական վիճակը վատացել է, քանի որ այս ամենը չէր կարող չանդրադառնալ իրենց աշխատանքային գործունեության վրա: Մենք պատրաստ չէինք հեռավար կրթությանը, տեխնիկական խնդիրները ամենակարևորներից էին, որոնց ուսուցիչները բախվեցին: 25-%-ը ունեցել է տեխնիկական դժվարություններ` ներառյալ տեխնիկայից օգտվելն ու տեխնիկական միջոցների, ինտերնետ կապի բացակայությունը և բավարար որակը: Այս ամենի հետ կապված ուսուցիչները տարաբնույթ զգացողություններ են ունեցել` բարկություն, անորոշության զգացում, սթրես, տագնապ»:

Խոսելով առցանց կրթության այլ ազդեցություններից, որոնք պարզվել են հետազոտությամբ, Արմենուհի Բուրմանյանը նշեց. «Ուսուցիչների մեծամասնությունն ընդգծել է, որ իրենցից շատ ավելի ժամանակ է պահանջվել այն աշխատանքների համար, որոնք առկա ուսուցման պայմաններում կարողացել են ավելի հեշտ կազմակերպել: 77 %-ը նշել է, որ ավելի շատ ժամանակ է պահանջվել աշակերտների հետ հաղորդակցվելու համար: Տնային առաջադրանքները ստուգելու, ծնողների հետ շփվելու, դասերը պլանավորելու համար ավելի շատ ժամանակ է պահանջվել 63%-ի համար: Ուսուցիչների 1/3-ը նշել է, որ աշակերտներն պասիվ են եղել, ավելի շատ են եղել բացակայությունները»:

Բուրմանյանի խոսքով՝ այս ամենը պատկերացնելով` կարելի է հասկանալ, թե ինչ դժվար է եղել ուսուցիչների համար, հատկապես որ նրանց մոտ պատասխանատվության աստիճանը բարձր է, և իրենք ձգտում ունեն իրենց աշխատանքը առավելագույնս անթերի կատարել: Չնայած ուսուցիչների 16 %-ն է նշել, որ հոգեբանական աջակցություն է ստացել, բայց միայն 3%-ն է դիմել պրոֆեսիոնալ հոգեբանների: Ուսուցիչները նաև հայտնել են, որ հոգեբանական աջակցության հնարավորություն դպրոցներում չի եղել:

Մանրամասները՝ տեսանյութում: