Հասարակություն
27.02.2021 | 18:35Վիքիպեդիա և ՕփենՍթրիթՄեփ նախագծերի կամավոր Ալեքսեյ Չալաբյանը ՕփենՍթրիթՄեփ քարտեզի վրա է ցույց տալիս, թե ինչ արագությամբ և կազմակերպվածությամբ են ադրբեջանցիները հետևում տեղանունների փոփոխությանը։
«Քարվաճառի Ազատամարտիկների փողոցին ենք եթե նայում, ապա մինչև նոյեմբերի 25-ը այն դեռ Ազատամարտիկների փողոց էր, ապա նոյեմբերի 26-ից այն դառնում է ադրբեջանական որևէ անունով փողոց»,-նշում է Չալաբյանը։
Լեզվաբան Նարինե Դիլբարյանը մանրամասնում է՝ դա թուրքին բնորոշ ձեռագիր է։ «Թուրքը եթե գալիս է և իր ենթակայության տակ է վերցնում որևէ տարածք, անմիջապես փոխում է տեղանունները, հատկապես փաստաթղթերում, քարտեզներում, բայց ավելի հին քարտեզներում մեր հին անուններն են, դրան այնքան հին քարտեզներ են, որ Ադրբեջանը չունի այդքան պատմություն»,- ավելացնում է Դիլբարյանը։
Այնուամենայնիվ, մեր ականջին ու լեզվին առավել սովորական է ոչ թե Բերձորը, այլ Լաչինը, ոչ թե Քարվաճառը, այլ Քելբաջարը, նաև քչերն են ասում Ջրական, և ոչ Ջաբրայիլ։ Լեզվի կոմիտեի նախագահ Դավթի Գյուրջինյանը կարծում է՝ նախանձախնդրության պակաս էլ կա։
Մենք տեղանունների հարցում անտարբեր ենք ոչ միայն մեր խոսքում, այլև հոդվածներում, եթերում, որոնողական համակարգերում։ Հարցին՝ ինչո՞ւ, օրինակ, համացանցում Ջրական փնտրելիս Ջաբրայիլ տեղանունով հոդված ենք ստանում, Վիքիպեդիայի խմբագիրներից Ալեքսեյ Չալաբյանը պատասխանում է՝ կարևոր է թե որ անունն է ավելի տարածված ու հայտնի։ Դա վիքիպեսդիայի սկզբունքներից է։
Մանրամասները` տեսանյութում:
Իրինա Մկրտչյան
