Խորհրդարանական երկրում խորհրդարանը չէ օրինաստեղծ հիմնական մարմինը

Հայաստանի կառավարությունը նոյեմբերի 23-ի նիստում որոշեց ԱԺ արտահերթ նստաշրջան առաջարկել դեկտեմբերի 12-ին և 19 թարմ օրինագիծ ուղարկեց Ազգային ժողով: Դրանք վերաբերում են Հայաստան-ՆԱՏՕ համագործակցությանը, Հայաստանի և Ռուսաստանի միջև 100 մլն դոլարանոց վարկային ծրագրին, ԵՏՄ մաքսային օրենսգրքին:

Կառավարությունը յուրաքանչյուր նիստում ընդունում է տասնյակ օրենսդրական փոփոխությունների և լրացումների նախագծեր և ուղարկում ԱԺ հաստատմանը: Նոյեմբերի 23-ի նիստում, օրինակ, 10 փոփոխություն և լրացում արեց, նոյեմբերի 16-ի նիստում՝ 40 և այսպես շարունակ՝ բոլոր նիստերում առանց բացառության:

Խորհրդարանի նիստերը տեղի են ունենում յուրաքանչյուր երրորդ շաբաթվում, և օրակարգը ներառում է ավելի քիչ հարց, քան կառավարության՝ խորհրդարան ուղարկած օրենքներն են: ԱԺ օրակարգում այս պահին ներառվել է 59 նախագիծ, որից ընդամենը 12-ն են ներկայացրել պատգամավորները: Օրակարգում դեռևս չընդգրկված 124 նախագծերից 86-ը ներկայացրել է կառավարությունը:

Պատգամավորների ներկայացրած 38 նախագծերից 13-ն էլ փաթեթ է՝ Գալուստ Սահակյանի, Գագիկ Մինասյանի և Սամվել Նիկոյանի համատեղ մշակած: ԱԺ ընդունած 137 նախագծերից ընդամենը 19-ն են առաջարկել պատգամավորները, որոնցից 18-ը՝ ԱԺ փոխնախագահ Արփինե Հովհաննիսյանը:

Ընդ որում կառավարության օրինագծերն այնքան շատ են, որ դրանց մի մասն ընդունվում է արտահերթ կարգով: Իսկ պատգամավորները մեր երկրում արդեն օրենք են հեղինակում հազվադեպ, իսկ հիմնական գործունեությամբ նրանք հանձնաժողովներում քննարկում են կառավարության օրենքները, նիստերի դահլիճում՝ տալիս համաձայնություն:

Նախորդ գումարման ընթացքում չի եղել կառավարության ներկայացրած որևէ օրենք, որը ԱԺ հավանությանը չարժանանա: Եղել են դեպքեր, երբ քննադատության է ենթարկվել օրենքը, բայց ի վերջո՝ ընդունվել է: Ու հարց է առաջանում՝ եթե միևնույն է՝ ԱԺ ներկայացրած օրինագծերն ընդունում են հենց այնպես, ինչպես ցանկանում է կառավարությունը, էլ ինչո՞ւ օրենքներն ուղղել ԱԺ: Գուցե կառավարությունը միանգամից հաստատի՞ դրանք, իսկ խորհրդարանն ա՞յլ բանով զբաղվի:

Սևակ Հակոբյան