Այդ ո՞ւր, առանց մեդալի. երբ մեդալաբաշխությունը հասնում է զավեշտի

Հայաստանում վերջին տասնամյակում մեծ թափով զարգանում է մեդալաբաշխությունը. բոլոր գերատեսչությունները տասնյակ մեդալներ, շքանշաններ ու պատվոգրեր են բաժանում, ամեն հնարավոր առիթով իրար մեդալ են տալիս ու ստանում:

Նոյեմբերի 28-ին հանրապետության նախագահը մասնակցեց Արցախյան ազատամարտում տարած հաղթանակներում նշանակալի ներդրում ունեցած 5-րդ մոտոհրաձգային կամավորական բրիգադի կազմավորման 25-ամյակի միջոցառմանը և հայրենիքի սահմանների պաշտպանության գործում ցուցաբերած նվիրումի համար 10 ազատամարտիկի երախտագիտության մեդալ տվեց:

Նրանից հետ չմնաց վարչապետը: Հենց հաջորդ օրը մի դյուժին մեդալ ու շնորհակալագիր էլ Կարեն Կարապետյանը բաշխեց նույն առիթով, նույն բրիգադին: Այնպիսի տպավորություն է, որ Հայաստանում որդեգրել են ոչ ոքի առանց մեդալի չթողնելու քաղաքականություն: Եթե մեդալ չեն տալիս, ուրեմն տալիս են կոչում, պատվոգիր, շնորհակալագիր:

Մեդալների տրամադրումը երբեմն զավեշտի է հասնում: Օրինակ՝ 2015թ, փետրվարի 25-ին Զորավար Անդրանիկի ծննդյան 150-ամյակի կապակցությամբ, ԵԿՄ նախագահ Մանվել Գրիգորյանը զորավարին պարգևատրեց «Սպարապետ Վազգեն Սարգսյան» շքանշանով: Զորավար Անդրանիկի՛ն պարգևատրեց Մանվել Գրիգորյա՛նը՝ սպարապետ Վազգեն Սարգսյան շքանշանով: Այսպիսի մոտեցմամբ՝ չի բացառվում, որ առաջիկայում էլ որոշեն Կոմիտասին կամ Հովհաննես Թումանյանին պարգևատրել:

Սերժ Սարգսյանը հայտարարել է մինչև 2040 թվականը երկրի բնակչությունը 4 միլիոն դարձնելու մասին: Կհաջողվի դա, թե՝ ոչ, դժվար է պնդում անել, բայց եթե դա չհաջողվի, որպես սփոփանք, կարելի է, օրինակ, երկրի մեդալակիրների թիվը հասցնել միլիոնի: Ի՞նչ վատ կլինի, որ: Եվ հոգ չէ, որ այդ մեդալների մի մասը, սոցիալական խնդիրներից դրդված, էլի կհայտնվի Վերնիսաժում, որտեղից մեդալ չստացածները կկարողանան կոպեկներով գնել ու իրենք էլ դառնալ մեդալակիր:

Իսկ թե որքան գումար են ծախսում գերատեսչությունները համատարած մեդալաբաշխության վրա՝ դիտեք տեասանյութում:

Սևակ Հակոբյան