Ուռճացված պաթոսը, իրականության հետ առերեսվելը և «խորհրդային դրախտի» մասին հեքիաթը. ապաքաղաքական զրույց Վահրամ Մարտիրոսյանի հետ․ ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Factor TV-ի A-politic հաղորդաշարի հյուրն է գրող, լրագրող եւ դրամատուրգ Վահրամ Մարտիրոսյանը: Նա վստահ է, որ պոեզիայի համար ոչինչ չի կարող խոչընդոտ հանդիսանալ: Ծանր մարդկային ապրումները, որոնք առաջանում են նաև դժվար ժամանակների պատճառով, նույնպես կարող են պոեզիայի համար հիմք դառնալ, չնայած հասարակական կյանքի հետ կապը միշտ չէ, որ անմիջական է: Պարզապես բանաստեղծություններ գրելու համար անհրաժեշտ է մուսայի ներկայությունը, մինչդեռ արձակը, թեև մտահղացման պահին նույնպես ոգեշնչման կարիք ունի, բայց պահանջում է երկարատև, տքնաջան աշխատանք:

Հաղորդման հյուրի կարծիքով՝ 1950-60-ական թվականների խորհրդահայ հայրենասիրական գրականությունն իր էությամբ ստալինյան շրջանի «հետցնցում» էր: Արդեն հաջորդ սերնդի գրողները ստեղծագործում էին ավելի ազատ և դիմադրում էին հայրենասիրական պաթոսին, որը գերակայող էր վերը նշված ժամանակաշրջանում: Գաղափարախոսական բրգաձև կառուցվածքի մեջ գրականությունն այդ բուրգի վերևում էր: Խորհրդային շրջանում գրականության ընթերցողները տասնապատիկ ավելի շատ էին, քան այսօր: Բայց Վահրամ Մարտիրոսյանի համար շատ ավելի գերադասելի է ներկայիս ազատությունը՝ գրականության ավելի համեստ դերի պայմաններում:

Հնարավո՞ր է, արդյոք, կատարելագործել, «ծյունինգ անել» Դերենիկ Դեմիրճյանի «Վարդանանքը», ինչպես դա առաջարկում է մի կինոպրոդյուսեր Վ. Մարտիրոսյանի վեպի հերոսին: Ըստ հաղորդման հյուրի՝ դա հնարավոր է․ ժամանակը թելադրում է հայտնի սյուժեների նոր մեկնություններ: Ի դեպ, հենց կինոյի մեջ է գրողը տեսնում գրականության կենսունակության գրավականներից մեկը: Որքան էլ փորձառու և հմուտ լինեն սցենարիստները, կինոն սնվում և սնվելու է նախ և առաջ գրական ստեղծագործություններով:

Մանրամասները՝ տեսանյութում: