Հասարակություն
08.11.2022 | 12:12Ժնևյան 3-րդ կոնվենցիան դրույթ է պարունակում այն մասին, որ գերությունից վերադարձած անձանց չպետք է ներգրավել ակտիվ ծառայության մեջ՝ զինված ընդհարման համատեքստում։ Այս մասին «Գերությունից` քննչական մարմիններ. հայրենադարձված զինծառայողների վերականգնողական խնդիրները» թեմայով քննարկման ժամանակ նշեց «Իրավունքների պաշտպանություն առանց սահմանների» ՀԿ, իրավապաշտպան Աննա Մելիքյանը։
Անդրադառնալով այլ երկրների փորձին՝ իրավապաշտպանը նշեց, որ, օրինակ, ԱՄՆ ԶՈՒ կանոնակարգով հստակ դրույթներ են սահմնավել, թե երբ է թույլատրելի հանձնվել գերի, երբ՝ ոչ, իսկ եթե հանձնվում ես, ինչ կարող ես ասել, ինչ՝ ոչ։
Խոսելով Իսրայելի մասին, Մելիքյանը հայտի դեպք հիշատակեց, երբ իսրայելցի զինծառայողը հայտնվել էր գերության մեջ՝ բավականին երկար ժամանակ՝ մի քանի տարի, և ամբողջ պետությունը նրան աջակցող միջոցառումներ էր անում՝ պաստառներով և այլն, որպեսզի ազատեն նրան․ «Եվ երբ որ նա ազատվեց գերությունից, շատ լուրջ մոտեցում ցուցաբերվեց գնահատման առումով՝ թե՛ հոգեբանական, թե՛ ֆիզիկական, և թեև այդ անձը հերոսացվել էր, այնուամենայնիվ, նպատակահարմար չգտան, որ նա շարունակի ծառայությունը՝ ելնելով և՛ նրա առողջական, և՛ նաև բանակի առաջնահերթություններից»։
«Հայաստանում առաջնահերթությունները սխալ են դրված, այստեղ կաևոր է լրակազմն ապահովելը, կարևորվում է քանակը, ոչ թե որակը։ Մինչդեռ գերությունից վերադարձած անձը պետք է հավասարեցվի վիրավորին՝ հոգեբանական առումով․ նրան մարտական գործողությունների մեջ ներգրավելը կարող է վտանգ ներկայացնել և՛ իր, և՛ ծառայակիցների համար»,- նշեց Մելիքյանը։
Իրավապաշտպանն ընդգծեց, որ եթե անգամ առկա է հանցակազմի հատկանիշներ և պետք է քննություն իրականացվի, գերությունից վերադարձած անձին ազատազրկելը քառակի-հնգակի սթրեսի ենթարկել է և խոշտանգում է։
Մանրամասները՝ տեսանյութում։
