Ստեփանակերտ-Բաքու երկխոսությունը նշանակում է՝ Արցախը կդառնա Ադրբեջանի ներքին խնդիրը․ համայնքի ներկայացուցիչը բանակցում է ղեկավարության հետ․ Սուրեն Սարգսյան. ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Factor TV-ի հարցազրույցը Ամերիկյան հետազոտությունների հայկական կենտրոնի հիմնադիր, միջազգայնագետ Սուրեն Սարգսյանի հետ

-Պարո՛ն Սարգսյան, ՌԴ ԱԳ նախարարն էր երկօրյա այցով Բաքվում, որտեղ տարածաշրջանին վերաբերող մի շարք ուշագրավ հայտարարություններ է արել։ Մասնավորապես, Սերգեյ Լավրովը հայտարարել է, որ «պետք է բացառել արտաքին ուժերի ապակառուցողական ազդեցությունը Հայաստանի և Ադրբեջանի կարգավորման գործընթացում»։ Սա ակնհայտորեն Արևմուտքին է ուղղված։ Ձեր կարծիքով՝ ավելի հստակ՝ ում։ Մոսկվային ավելի շատ դուր չի գալիս Բրյուսելի՞, թե՞ Վաշինգտոնի ակտիվությունը։ Կամ, գուցե, երկուսին միասին։

-Չեմ կարծում, որ էական տարբերություն կա Բրյուսելի և Վաշինգտոնի դիրքորոշումներում, մանավանդ, որ Վաշինգտոնը բացահայտ հայտարարում է, որ Բրյուսելի հետ համակարգված են աշխատում, համակարգում են գործընթացները։ Եվ այն առաջարկները, որ գալիս են Բրյուսելից, կարծում եմ՝ կարող ենք վստահ լինել, որ դրանց ամբողջությամբ աջակցում է Վաշինգտոնը, որովհետև հակառակի մասին հայտարարություններ չեն եղել առ այն, որ, ենթադրենք, այս առաջարկը մեզ համար անընդունելի է և այլն։ Այսինքն՝ ակնհայտ է, որ կա համակարգված մոտեցում խնդրի կարգավորման վերաբերյալ, և առաջարկները, որոնք ներկայացվում են, վստահ եմ, համատեղ են և մշակվում են Վաշինգտոնի և Բրյուսելի համատեղ ջանքերով, ուղղակի այս պարագայում միջնորդը և ներկայացնողը Բրյուսելն է։

-Ինչո՞ւ է Մոսկվան շարունակում ապակառուցողական և նման այլ որակումներ տալ տարածաշրջանում Արևմուտքի ակտիվությանը, հատկապես, երբ իրենք փաստացի խնդիրները չեն կարողանում լուծել։

-Կարծում եմ՝ երկուստեք են մեղադրանքները։ Երկուսն էլ միմյանց մեղադրում էին նախ՝ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի աշխատանքները կաթվածահար անելու համար, հետո արդեն ՄԽ-ի չգոյության մեջ սկսեցին իրար մեղադրել, և վերջին փուլն էլ այն է, որ կողմերն իրար մեղադրում են ոչ օբյեկտիվության և օգուտ չտալու համար։ Սա նորմալ մրցակցային պրոցես է, այս կերպ մեր տարածաշրջանում մրցում են գերտերությունները՝ ի դեմս ԱՄՆ-ի և Ռուսաստանի։ Մենք հիմա թևակոխում ենք շատ ավելի ագրեսիվ մրցակցության փուլ Արևմուտքի և Ռուսաստանի միջև, որը սովորաբար, եթե ուսումնասիրենք պատմությունը, կտեսնենք, որ շատ ծանր է ազդում, առաջին հերթին, մեզ նման փոքր պետությունների վրա։

-Տարածաշրջանում ՌԴ-Արևմուտք այդ առճակատումը ի՞նչ օգուտ և ի՞նչ վնաս է բերելու Հայաստանին։

-Չեմ կարծում՝ օգուտ բերի, որովհետև այդ առճակատումների ժամանակ ստիպված ես լինելու շատ ծանր և ցավոտ որոշումներ կայացնել։ Օրինակ՝ ես չեմ բացառում, որ ինչ-որ մի փուլում և՛ Արևմուտքը, և՛ Ռուսաստանը մեզ ստիպելու են ընտրություն կատարել այս կամ այն կողմի միջև։ Եվ եթե վերջին 25-30 տարիների ընթացքում նման ընտրության առջև երբեք չէին կանգնացնում, թողնում էին, որ քիչ թե շատ համագործակցեինք երկու բևեռների հետ էլ, հիմա չեմ բացառում, որ հատկապես ուկրաինական պատերազմով պայմանավորված՝ մեզ կանգնեցնեն այդ երկընտրանքի առջև։ Ես կարող եմ շատ լավ օրինակներ բերել, օրինակ՝ Վաշինգտոնը, ի պատիվ ԱՄՆ-ի, երբեք չի ասել՝ Իրանի հետ ձեր հարաբերությունները սահմանափակեք։ Նույնը վերաբերում է Իրանին․ ի պատիվ Թեհրանի՝ մեզ երբեք չեն ասել՝ հարևան պետություն ես, քիչ հարաբերություն ունեցիր Վաշինգտոնի հետ։

Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում։

Թամարա Հակոբյան