ԵՐԵՎԱՆԻ ԺԱՄԱՆԱԿՈՎ․ Թայֆայությունը Հայաստանում արդարության կորուստն է վավերացրել և անջատել է մարդկանց. Տիգրան Ներսիսյան

«Թայֆայությունն այսօր Հայաստանում մղել է խմբավորումներ կազմելու. դա բերել է շատ վատ տեղ: Թայֆայությունը արդարության կորուստն է վավերացրել և անջատել է մարդկանց: Այդ երևույթը քաղաքական ոլորտից հասավ ընդհուպ արվեստի ոլորտ»,- Factor.am-ի հետ զրույցում նման տեսակետ է հայտնում դերասան, ՀՀ վաստակավոր արտիստ Տիգրան Ներսիսյանը: Նա համեմատականներ է տանում 1990-ականների և հետպատերազմյան ներկայիս վիճակի միջև` նկատելով, որ 90-ականներին կյանքը կարծես կանգ էր առել, բայց մարդկանց սրտերում հավատ կար.«Մարդիկ գիտեին, որ լույս չկա, բայց կլինի, ցուրտ է, բայց մի օր տաք է լինելու: Իսկ այսօր կարծես ամեն բան կա, բայց այդ հավատը չկա: Մարդիկ կորցրել են արդարության զգացումը, այն զգացողությունը, որ հայրենիքից թանկ բան չկա, որ մարդն առանց հայրենիքի քայլող ֆիզիոլոգիական մի տարածք է»:

Հարցին, թե կարող է արդյոք թատրոնը դժվարին պահերին լուծումներ առաջարկել, Տիգրան Ներսիսյանը պատասխանում է. «Լուծումներ ոչ, բայց թատրոնը դեղատոմսեր է տալիս, մղում է մարդկանց, որ խմորումների մեջ ընկնեն և իրենք գտնեն ելքը: Թատրոն-հանդիսատես համագործակցության արդյունքում է, որ հանդիսատեսը գնում է լցված, հագեցած` կլինի ծիծաղի, ուրախության, թե լացի ու ողբերգության մեջ»:

Տիգրան Ներսիսյանը խոսում է արվեստի այն գործիչների և մտավորականների մասին, որոնք երկրի համար վճռորոշ պահերին նախընտրում են լռել. «Ինքս երբեք երկար չեմ լռել. դրա մեջ հերոսություն չեմ էլ տեսնում: Կույր, համր և լուռ լինելը հարմար է, կոմֆորտ է, կապ չունի` մտավորական ես, թե բանվոր: Արվեստագետի, մտավորականի համար ամենաանհարիր բանն է, որ ասում են` թողեք ստեղծագործի: Իր դիրքորոշմամբ, կեցվածքով և նկարագրով մտավորականը պետք է հաշվետու լինի բոլորի առջև, որ իրեն լսում է, ընդունում է, և ով իրեն չի ընդունում»

Մանրամասները` տեսանյութում:

Աննա Բաբաջանյան