«Խաղաղ ժամանակ մեր զենքից չէինք կրակել»․ թշնամու 10 տանկ խոցած Արցախի հերոսի պատմությունը. ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Factor.am-ի զրուցակիցը պատերազմի ընթացքում թշնամու 10 տանկ խոցած և Արցախի հերոսի կոչմանն արժանացած Էդգար Մարկոսյանն է

-Էդգա՛ր, շնորհակալ եմ այս խորհրդանշանական օրը մեզ հյուրընկալվելու համար։ Այսօր առաջինն ո՞ւմ եք շնորհավորել, թե՞ Ձեզ են շնորհավորել։

-Առաջինը շնորհավորել եմ իմ մարտական ընկերներին՝ Գևորգին ու Վարդանին, երեկ էլ միասին էինք։ Այսօր մնացած ընկերներիս, և պարտադիր կայցելեմ Եռաբլուր՝ ընկած ընկերներիս տեսնելու համար։

– Դուք գրեթե 1․3 տարվա ժամկետային զինծառայող էիք, երբ պատերազմը սկսվեց։ Առաջին օրերին ինչպիսի՞ն էր արձագանքը։ Հասկանո՞ւմ էիք, որ լայնածավալ պատերազմ է լինելու։

-Պատերազմը հենց սկսվեց, մասշտաբները միանգամից երևացին, որովհետև մեծ թափով սկսեցին խփել։ Սկզբի 10-15 րոպեն շոկային էր, հետո արդեն դարձավ սովորական, որովհետև ունեինք կոնկրետ խնդիր կատարելու և ամեն մեկս մեզնից կախված ամեն ինչ անում էր՝ գրոհները կանխելու համար։

-Ինչպե՞ս հաջողվեց 10 տանկ խոցել։

-Գիտակցված, որովհետև երբ գիտես, որ տանկերը գալու են, բացի քեզանից՝ նաև ընկերներին վնաս տան, դու չես կարող պատկերացնել՝ ինչ մասշտաբների կարող է հասնել վնասը, դու ուղղակի դուրս ես գալիս տանկի դեմ, իսկ տանկի դեմ դուրս գալը կյանքդ մի կողմ դնելն է, որպեսզի ընկերներիդ չվնասի։

Խաղաղ ժամանակ մենք մեր զենքից չէինք կրակել, մեզ չի տրամադրվել այդ հրթիռը, և հենց միանգամից պատերազմական պայմաններում կրակելը բարդ էր, մտածում էիր՝ կկպնես-չես կպնի, բայց հենց թիրախը տրաքում է, ոգևորվում ես։

-Շարքային զինծառայողի կարգավիճակով զորակոչվեցիք բանակ, և այդ կարգավիճակը միանգամից փոխվեց Արցախի հերոսի։ 23 տարեկանում նման բարձր կոչում ունենալն ի՞նչ փոխեց Ձեր առօրյայում։ Ավելի շատ ոգևորո՞ղ, թե՞ կաշկանդող հանգամանք է։

-Չէի ասի կաշկանդող է, ավելի պարտավորեցնող է։ Ես միշտ ասում եմ՝ բոլորն էլ հերոսներ են, որ այդ ամեն ինչի մեջ կռվել են։ Կոչումը, որը ինձ տրվել է, պարտավորեցնող է։ Եթե մենք ողջ ենք մնացել, ուրեմն առաքելություն ունենք։

-Տանը չգիտեին, որ թեժ մարտերի մեջ եք, բայց Արայիկ Հարությունյանը հերոսի կոչում շնորհեց, հեռուստացույցով տեսան ու գաղտնիքը բացահայտվեց։ Պատմե՛ք այդ օրերի մասին։

-Ես էլի վերևում էի, ամսի 4-ին էր, զանգեցին ընկերներս, շնորհավորեցին։ Ինձ համար անսպասելի էր, որովհետև ես այն, ինչ անում էի, իմ պարտականությունն էր։

Այս օրը ես ընկերոջս հետ էի, Վարդանը կատակում էր, թե պատկերացնում ես՝ Մոնթե Մելքոնյան, Վազգեն Սարգսյան ու Էդգար Մարկոսյան, ու էդ պահին զանգ եկավ, որ հա՛, հերոսի կոչում եմ ստացել։ Մի փոքր անհավատալի էր, ու սկսվեցին զանգերը։ Բոլորը զանգում էին ու չէին հավատում, որ ողջ եմ։

Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում։

Լիլիթ Շաբոյան