Արամ Խաչատրյանի «Օրորը»՝ Ստեփանակերտի կիսավեր դպրոցում․ ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

44 օր տևած պատերազմի ընթացքում Ստեփանակերտի թիվ 10 դպրոցը հրետակոծվել է 5 անգամ։ Առաջինը՝ հենց սեպտեմբերի 27-ին։ Դպրոցի տնօրեն Անահիտ Հակոբյանը մինչև հիմա երախտագիտությամբ աղոթում է, որ դպրոցում այդ օրը երեխա չի եղել․ կիրակի էր։

Սպորտդահլիճը, ճաշարանը, դասասենյակները․․․ 57 դասասենյակից 19-ն է հնարավոր եղել կարգի բերել, որ կարողանան դասերը վերսկսել։ Բոլորը դպրոցի աջ թևում են։

Որպեսզի դասասենյակները բավարարեն, դասերը 2 հերթով են անում։ Բոլոր ուսուցիչներն արդեն վերադարձել են, միայն մեկն է աշխատանքիցազատման դիմում գրել․այլևս Արցախում չի ապրելու։ Վերադարձել է նաև աշակերտների մեծ մասը։ Տնօրենը խոստովանում է՝ այսպիսի հաճախելիության հույս չուներ։

Դպրոցի ավերված մասնաշենք աշակերտների մուտքն արգելված է․ վտանգավոր է։Սակայն աշակերտներին հետաքրքիր է՝ նշում է Անահիտ Հակոբյանը, պատերազմի այս կողմն էլ են ուզում տեսնել ու հիշել։ Դասերին պատերազմից չեն խոսում, երեխաները դեռ վախերից ապաքինվելու կարիք ունեն՝ մի թեթև աղմուկից բոլոր վեր են թռնում տեղից։

Մեր նկարահանող խումբն անցնում է դպրոցի մյուս կողմ, որտեղ դասապրոցեսն են իրականացնում։ Դասասենյակներից մեկում ռուսերենի դաս է։ 32 աշակերտից դասին ներկա է 25-ը, 5-ը հիվանդ են, 2-ը դեռ չեն վերադարձել Արցախ։

Դասապրոցեսը խանգարել չենք ուզում, բայց դասասենյակի մի անկյունում դրված ջութակը գրավում է մեր ուշադրությունը։ Սյուզաննայինն է, դասերից հետո ջութակի պարապմունքի է․պատերազմից հետո՝ առաջին դասին։ Խնդրում ենք նվագել։ Համաձայնում է, բայց ուզում է նվագել իր դպրոցի ավերակների մեջ․դեռ չի եղել այնտեղ, տեսնել է ուզում։ Տնօրենի թույլտվությամբ գնում ենք այդ կողմ։ Սյուզաննան իր ապրումների մասին որոշում է պատմել Արամ Խաչատրյանի օրորոցայինով։

Մանրամասները՝ տեսանյութում։

Իրինա Մկրտչյան