Հայաստանն այսօր փորձում է փրկել՝ ինչ հնարավոր է՝ առանց «միջանցքի» հարցում զիջում անելու․ քաղաքագետը՝ Գորիս-Կապան ճանապարհի իրավիճակի մասին․ ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Factor TV-ի հարցազրույցը քաղաքագետ Կայծ Մինասյանի հետ

-Պարո՛ն Մինասյան, սկսենք արդեն երկու օր ամենաշատ քննարկվող և քննադատվող հարցից․ Հայաստանի իշխանությունները հայտնեցին, որ Գորիս-Կապան ճանապարհի որոշ հատվածներում Ադրբեջանը մաքսակետեր է տեղադրելու, նույնն անելու է նաև հայկական կողմը։ Ստացվում է, որ ՀՀ քաղաքացիները հայկական մի բնակավայրից մյուսը գնալու համար ադրբեջանական անցակետով պիտի անցնեն, չնայած նաև այլընտրանքային ճանապարհն է շահագործման հանձնվել։ Այս իրավիճակն ինչպե՞ս եք գնահատում։

-Որպես պատերազմի շարունակություն, մինչև որ մեկը Ադրբեջանին չասի՝ բավական է, նա պիտի շարունակի։ Չնայած հրադադարի համաձայնություն ստորագրվեց, Ադրբեջանն ամեն ինչ անում է, որպեսզի ռազմական հաղթանակից անցնի քաղաքական հաղթանակի։ Եվ դա ուղղակի կապված է «միջանցքի» հարցի հետ։ Ինչպես գիտեք՝ ադրբեջանցիները փորձում են «միջանցք» ստեղծել Ադրբեջանի և Նախիջևանի միջև, բայց, բարեբախտաբար, ոչ միայն Հայաստանի իշխանությունները, այլև մի քանի այլ պետություններ դեմ են այդ գաղափարին։ Եվ, իբրև սադրանք, Ադրբեջանը փորձում է ունենալ քաղաքական հաղթանակ։ Իսկ քանի որ Հայաստանը թույլ վիճակում է այսօր, փորձում է փրկել այն, ինչ հնարավոր է՝ առանց «միջանցքի» հարցում զիջում անելու։ Բայց, ինչպես ԱԽ քարտուղարը և վարչապետը հայտարարեցին, որոշակի զիջում էր, որ Գորիս-Կապան ճանապարհը հիմա Ադրբեջանի հսկողության տակ է։ Արդյո՞ք վաղը պետք է այն դառնա Ադրբեջանի տարածք՝ հստակ չէ, բայց կարևոր է պահել, զարգացնել, պաշտպանել ոչ միայն Հայաստանի ամբողջական տարածքը, այլ ուղղակի ճանապարհները, մանավանդ՝ հյուսիսային և հարավային ճանապարհները։ Բայց երբ թույլ ես, պետք է փրկես, ինչ կարող ես փրկել։

-Ադրբեջանական մաքսակետերի տեղադրման մասին խոսելով՝ Նիկոլ Փաշինյանն ասաց, որ այդ մասին Բաքուն պարզապես ներքին խողովակներով է տեղեկացրել։ Այսինքն՝ Ադրբեջանը կարող է այսպես, առանց լուրջ քննարկումների ինչ-որ բան պահանջել և ստանա՞լ, քանի որ թույլ է։

-Այո՛, և դա պարտության գինն է։ Ադրբեջանցիներն անում են այն, ինչ մենք չարեցինք 1994 թվականին։ Երբ մենք զինադադարի պայմանագիրը ստորագրեցինք, կանգնեցրինք ամեն ինչ՝ ոչ մի սադրանք, ոչ մի դիվերսիոն գործողություն չարեցինք, և տեսանք իրականությունը՝ Ադրբեջանը կարողացավ շունչ առնել։ Ադրբեջանցիները փորձում են քաղաքական հաղթանակ ապահովել սադրանքներով, դիվերսիոն գործողություններով։ Սա է իրականությունը։ Մենք՝ հակառակը։ Եթե հիշում եք՝ 1994 թվականին մենք արձանագրեցինք ռազմական հաղթանակ, բայց չկար քաղաքական հաղթանակ, և մենք վճարեցինք դրա համար։ Հիմա ադրբեջանցիները փորձում են, բայց չեն կարողանա լիարժեք քաղաքական հաղթանակ ունենալ, որովհետև ռուսները, Արևմուտքը, Իրանը չեն թողնելու։ Այս իրավիճակում ի՞նչն է Հայաստանի իշխանությունների առաջնահերթությունը՝ փրկել ինքնիշխան պետությո՞ւնը, իշխանությո՞ւնը, թե՞ ապահովել անվտանգությունը։ Կարծում եմ՝ շփոթ կա այդ այլընտրանքի մեջ և, կարծում եմ, կարող եք երկու բան միաժամանակ անել՝ ապահովել թե՛ ինքնիշխանությունը, թե՛ անվտանգությունը։

Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում։

Թամարա Հակոբյան