Բաքուն ուզում է ամեն ինչ, նահանջելո՞ւ ենք մինչև Երևան․ չի՛ կարող դա լինել․ Տաթևիկ Հայրապետյան․ ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Factor TV-ն զրուցել է 7-րդ գումարման Ազգային ժողովի պատգամավոր, ադրբեջանագետ Տաթևիկ Հայրապետյանի հետ

-Տիկի՛ն Հայրապետյան, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը Կառավարության այսօրվա նիստում ասաց՝ հայ-ադրբեջանական սահմանագծին իրադրությունը չի կայունանում, և Ադրբեջանն անպատասխան է թողնում քաղաքական երկխոսության առաջարկները։ Ո՞րն է Բաքվի ռազմավարությունը, ի՞նչ նպատակ են սպասարկում հարձակումներով։

-Ադրբեջանի նպատակների և ռազմավարության մասին Իլհամ Ալիևը խոսել է իր վերջին ասուլիսներից մեկի ժամանակ, երբ ասաց, որ իրենք չեն պատրաստվում հետքայլ անել, այսինքն՝ իրենք չեն համարում, որ ներթափանցել են Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխան տարածք։ Ավելին՝ Ադրբեջանը չի համարում, որ դա սահմանային վեճ է, ինչպես ձևակերպել էր Շառլ Միշելը՝ ԵՄ Խորհրդի նախագահն իր խոսքում, այլ իրենք համարում են, որ վերադարձել են իրենց պատմական հողերը և պատրաստվում են այդտեղ հաստատվել։ Ադրբեջանի նախագահը նշում է, որ իրենք դիսկուրս ներմուծել են «Զանգեզուրի միջանցք» ասվածը, որը սկսվել է ակտիվորեն քննարկվել և խոսում են դրա բացման անհրաժեշտության մասին։ Ես կարծում եմ՝ մեծ հաշվով Բաքվի նպատակը դա է, իհարկե՝ նպատակներից մեկն էլ արցախյան հիմնահարցն ամբողջությամբ փակելն է, որպեսզի որևէ մեկը չհամարձակվի խոսել կարգավիճակի մասին։ Բաքուն պնդում է, որ այդ հարցը փակված է, լուծել է ռազմական ճանապարհով, մինչդեռ մենք քաղաքական երկարաժամկետ լուծում չունենք։ Ընդհանուր առմամբ, այս քաղաքականությունը ստանում է Անկարայի ակնհայտ աջակցությունը։

-Հայաստանին խաղաղության համաձայնագիր կնքել առաջարկող Ադրբեջանը հարձակումներ է գործում հայկական սահմանների վրա։ Փոխհրաձգությունների արդյունքում կորուստներ են ունեցել երկու կողմերը։ Ինչպե՞ս հասկանալ «խաղաղասեր» Ալիևի ռազմական սադրանքները։ Ի՞նչ է ստացվում՝ «խաղաղություն՝ զենքի՞ գնով»։ Սա պարտադրանք չէ՞։

-Սա հստակ պարտադրանքի տարրեր ունի, ավելին ասեմ՝ ոչ միայն խաղաղություն չէ դա, այլ հայոց պետականության ավարտ է՝ այն, ինչ Բաքուն է պատկերացնում խաղաղության ներքո։ Իսկ եթե դու պոկում ես Հայաստանի Հանրապետության սուվերեն տարածքից ստրատեգիական հատվածներ, փորձում դա քո վերահսկողության տակ անցկացնել և ասել, թե խաղաղության ես գնում, ո՛չ, այդպես խաղաղության չեն գնում։ Եթե Բաքուն կամ նույն Իլհամ Ալիևն ուզեր խաղաղություն, տասնամյակներով խաղաղության փաթեթներ էին դրվում՝ փոխզիջումային, որտեղ և՛ այս կողմը, և՛ այն կողմը հետքայլ էին անում։ Հիմա ի՞նչ է ստացվում, ստացվում է՝ Բաքուն անընդհատ առաջքայլ պետք է անի, հայկական կողմը հետքա՞յլ, առանց այդ էլ մենք բավականին ծանր պարտություն ենք կրել և կորուստներով ենք դուրս եկել։ Հիմա ո՞րն է հաջորդ կարմիր գիծը, այսպես շարունակվել չի կարող։ Երբ ասում են՝ ի՞նչ է ուզում Բաքուն, Բաքուն ուզում է ամեն ինչ, ընդհուպ մինչև Երևանը, մենք պատրաստվում ենք հետ նահանջե՞լ մինչև Երևան։ Չի՛ կարող դա լինել։

-Ադրբեջանի սպառնալիքների լեզուն հասկանալի չէ Հայաստանին և ընդունելի չէ․ դա հայտարարում են ՀՀ պաշտոնյաները, նաև՝ Դուք։ Ի՞նչ ռեսուրսներ կան այդ պարտադրանքներին դիմակայելու։ Հայաստանն ունի՞ այդ կարողությունները, բարեկամներն ու դաշնակիցները, որոնց վրա կարող է հենվել և Բաքվին ցույց տալ, որ նա միայնակ է մնացել իր ծայրահեղական, միակողմանի և ընդունելի դիրքորոշումների հետ և պիտի հետքայլ անի։

-Մայիսի 12-ի պրովոկացիայից հետո մենք ունեցանք բավականին հստակ հայտարարություններ միջազգային հանրության տարբեր գործընկերների կողմից և որակումներ, որ ադրբեջանական զորքերի ներթափանցման հետ գործ ունենք։ Եղան խոսակցություններ, որ Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխան տարածքը կարմիր գիծ է, այսինքն՝ ասել, որ նույն տրամաբանությունն է գործում, ինչ արցախյան հարցում, այդպես չէ։ Կան միջազգային ճանաչված սահմաններ, Հայաստանը միջազգային կառույցների անդամ է և կա գործիքակազմ։ Ինչ վերաբերում է ներքին տեսանկյունից դրա հնարավորություններին, ապա ես կարծում եմ, որ պետք է մենք դուրս գանք այն թվացյալ թմբիրից և հույսեր ունենալ, թե Բաքուն գնում է խաղաղության։ Ո՛չ, Բաքուն ի սկզբանե չի գնացել խաղաղության և չի գնալու խաղաղության, դա մենք պետք է հստակ ֆիքսենք մեր մտքում և՛ հանրային, և՛ պետական առումներով։

Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում։

Ռոբերտ Անանյան