Հասարակություն
31.10.2017 | 18:50
«Սասնա Ծռեր»-2-ի գործով այսօրվա դատական նիստում դատարանը՝ դատավոր Արթուր Օհանյանի նախագահությամբ, մերժեց պաշտպանական կողմի միջնորդությունը՝ մասնատված երեք գործերը մեկ վարույթում միավորելու մասին. տեղեկացնում է «Փաստինֆոն»:
Ըստ պաշտպանական կողմի, նույն անձինք՝ վկաներն ու ամբաստանյալները, պետք է հարցաքննվեն բոլոր երեք գործերով: Գործի մասնատմամբ խախտվում է գործի ամբողջականությունն ու լրիվությունը, արդար դատաքննության իրավունքը: Թեև գործը երեք մասի է բաժանվել գործի քննության ողջամիտ ժամկետները չխախտելու պատճառաբանությամբ, սակայն խախտվում են նաև քննության ողջամիտ ժամկետները: Ըստ պաշտպանական կողմի, գործերից մեկով կայացված դատավճիռը կանխորոշելու մյուս երկուսի ելքը:
Մեղադրող կողմն առարկեց միջնորդության դեմ: Ըստ կողմի, գործեր առանձնացնելը չի կարող ազդել գործի լրիվության ու օբյեկտիվության վրա: Մեկ գործով դատավճռով, ըստ մեղադրող կողմի, ոչ թե հաստատվելու է մեղադրանքը՝ նաև մյուս գործերով, այլ հաստատվելու է տվյալ գործով ամբաստանյալների մեղավորությունը:
Ըստ դատարանի որոշման, ինքն իրավասու չէ այլ դատարանի կայացրած որոշումը քննել (գործերից մասեր առանձնացնելու որոշումը կայացվել է դատավոր Արտուշ Գաբրիելյանի կողմից): Ըստ դատարանի այսօրվա որոշման, գործեր առանձնացնելը չի կարող ազդել գործի լրիվության ու օբյեկտիվության վրա:
Դատարանը մերժեց նաև ամբաստանյալ Հովհաննես Հարությունյանի պաշտպան Հայարփի Սարգսյանի միջնորդությունն իր պաշտպանյալի խափանման միջոց կալանավորումը վերացնելու կամ նրան գրավի դիմաց ազատ արձակելու մասին: Ըստ պաշտպանի, ամբաստանյալի կյանքին ու առողջությանը վտանգ է սպառնում, նա ստացած ծանր մարմնական վնասվածքների հետևանքով ունի հենաշարժողական խնդիրներ, սակայն բուժում չի ստանում, իսկ պատշաճ բուժում չանցնելու դեպքում վնասվածքները կարող են հանգեցնել ոսկրային ինֆեկցիայի:
Հակառակ այն բանին, որ ՄԻԵԴ-ն որոշել է ժամանակավոր միջոց կիրառելու ու նրան քաղաքացիական հիվանդանոց տեղափոխելու մասին, սակայն որոշումը մինչև օրս չի կատարվել:
Պաշտպան Լուսինե Սահակյանն իր հերթին նշեց, որ տվյալ դեպքում առկա են Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի ոչ միայն հինգերորդ՝ ազատության ու անձնական անձեռնմխելիության իրավունք, այլև երրորդ հոդվածի՝ Խոշտանգումների արգելում, խախտումներ: Ըստ պաշտպանի, ՄԻԵԴ-ը՝ քննելով գործն անպայման կառավարությանն հարց է ուղղելու՝ արդյոք ամբաստանյալը ստացե՞լ է պատշաճ բուժօգնություն, թե՞ ոչ, արդյոք Դատապարտյալների հիվանդանոցը համապատասխանո՞ւմ է անհրաժեշտ չափանիշներին, թե՞ ոչ: Մասնավորապես, ՔԿՀ-ն ունի՞ որակյալ բժշկական կազմ, սարքավորումներ, պայմաններ նման կարգի հիվանդներին բուժօգնություն ցույց տալու համար: Միայն որակյալ բժշկական կազմ չունենալը, ինչպես նաև հիվանդի մասին հոգ տանելու համար կողմնակի անձանց առկա չլինելը բավարար է լինելու Կոնվենցիայի երրորդ հոդվածի խախտում ճանաչելու համար: Պաշտպանը դատարանի ուշադրությունը հրավիրեց նաև այն հանգամանքի վրա, որ հենաշարժողական խնդիր ունեցող ամբաստանյալը դատարան է տեղափոխվում իր համար չհարմարեցված ավտոմեքենայով, ինչը նրան և նման խնդիրներ ունեցող ամբաստանյալներին շատ սուր ցավեր է պատճառում:
Դատարանը մերժեց միջնորդությունը, միաժամանակ նշելով՝ «անհրաժեշտության դեպքում տեղափոխել մասնագիտացված բժշկական հաստատություն»:
