Հասարակություն
05.05.2020 | 21:47
«Ժամանակն ամենաշատը մեր ազգին է հարվածել, բայց ասում ենք՝ աստծո պահած ենք, վիրուսը մեզ չի դիպչի: Այսպես է լինում, որ ինքներս մեզ խաբում ենք, իսկ հետո կանգնում ենք փաստի առաջ: Ինձ թվում էր՝ եթե կատակլիզմներ լինեին, մեր հասարակությունը կփոխվեր, բայց հիմա տեսնում եմ, որ ոչ: Այս պայմաններում փողոցում տղերքն իրար բարևելիս համբուրվում են, փաթաթվում: Չես հասկանում՝ չե՞ն գիտակցում պահի լրջությունը, իրենց տանը չե՞ն զգուշացնում այդ մասին»,- Factor.am-ի հետ զրույցում տեսակետ հայտնեց արձակագիր, դրամատուրգ Գուրգեն Խանջյանը:
Նրա համոզմամբ՝ մեր հասարակությունն իմիջիայլոց է վերաբերվում կորոնավիրուսին և այնքան էլ չի գիտակցում սպառնացող վտանգի լրջությունը:
«Որքան էլ պարետը մեղմացնի սահմանափակումները, ամեն մարդ պետք է ձգտի պահպանել անվտանգության կանոնները: Օրինակ՝ սրճարանների բացօթյա գործունեությունը ռիսկեր է պարունակում, սակայն հանրախանութներում էլ պետք է ամեն բան անել՝ սոցիալական հեռավորությունը պահպանելու նպատակով: Իհարկե, հնարավոր չէ հարյուր տոկոսով խուսափել վիրուսից, սակայն զգուշանալ պետք է»,-նկատեց մեր զրուցակիցը:
Դրամատուրգից հետաքրքրվեցինք՝ ինչ ապագա է կանխատեսում թատրոնների համար, արդյոք դրանք կկարողանան օնլայն ռեժիմով արդյունավետ աշխատել:
«Նույնիսկ եթե թատրոնները երբևէ բացվեն, մարդիկ դեռ երկար ժամանակ չեն այցելի այնտեղ: Մեկ տարուց ավել կպահանջվի, որպեսզի այդ հաստատությունները վերադառնան իրենց նախկին ռիթմին: Իսկ օնլայն ձեւաչափով աշխատանքը գուցե հանդիսատեսի համար լավ է, բայց թատրոնը պետք է ապրի. այն հանդիսատեսի կարիք ունի: Ի վերջո, թատրոնները գույքահարկ են վճարում, դերասաններին են վճարում. շատ դժվար է այս պայմաններում գոյություն պահպանելը»,- եզրափակեց Գուրգեն Խանջյանը:
Աննա Բաբաջանյան
