Մինաս Ավետիսյանի «Հանդիպում» և «Խաչքարի մոտ» որմնանկարները Կառավարության շենքից կտեղափոխվեն Մինաս Ավետիսյանի թանգարան

Կառավարության որոշմամբ նախատեսվում է թույլատրել ՀՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարությանը Կառավարական տուն 1 հասցեի վարչական շենքի 3-րդ հարկի նիստերի մեծ դահլիճում գտնվող՝ Մինաս Ավետիսյանի «Հանդիպում» և «Խաչքարի մոտ» որմնանկարները տեղափոխել Շիրակի մարզի Ախուրյան համայնքի Ջաջուռ բնակավայրում գտնվող «Հայաստանի ազգային պատկերասրահ»-ի «Մինաս Ավետիսյանի թանգարան» մասնաճյուղ, ինչպես նաև կանոնակարգել որմնանկարների տեղափոխման և գույքային իրավունքների գրանցման գործընթացը։

«Որոշման ընդունումը հնարավորություն կտա որմնանկարները ցուցադրել թանգարանային միջավայրում՝ հեղինակի այլ ստեղծագործությունների հետ համատեղ, ինչպես նաև հանրության լայն զանգվածների համար հնարավորություն կստեղծվի թանգարան այցելելով տեսնել որմնանկարները»,- նշված է ՀՀ կառավարության տարածած հաղորդագրության մեջ։

Որպես հիմնավորում նշվում է նաև, որ  թանգարանում առկա են նաև բարենպաստ պայմաններ որմնանկարների հետագա պահպանությունն իրականացնելու համար:

Հաղորդվում է, որ վարչապետի հանձնարարությամբ ԿԳՄՍ նախարարությունը նախաձեռնել է Որմնանկարների Կառավարական տուն 1 հասցեի վարչական շենքի 3-րդ հարկի նիստերի մեծ դահլիճից ապամոնտաժման, նկարչի թանգարան տեղափոխման, նոր վայրում տեղադրման և վերականգնման աշխատանքների նախագծանախահաշվային փաստաթղթերի փաթեթի պատրաստումը։

Հիշեցնենք, որ Մինաս Ավետիսյանի կտավները ՀՀ կառավարության շենքի 3-րդ հարկի նիստերի դահլիճում էին տեղակայվել 2010 թվականին։ Մինչ այդ հիշյալ որմնանկարները գտնվել են Գյումրու էլեկտրատեխնիկական գործարանի ճաշարանի մասնաշենքում։

«Հանդիպում» և «Խաչքարի մոտ» որմնանկարների համառոտ նկարագրությունը

«Հանդիպում» կամ «Աղբյուրի մոտ» որմնանկարին գրված է. «Նվիրվում է 1915թ. Եղեռնի զոհերի հիշատակին»: Միանգամայն հասկանալի է որմնանկարում պատկերված աղբյուրի խորհուրդը. այն նկարչի կողմից ստեղծված երևակայական մի հուշարձան է եղեռնի զոհերի հիշատակին: Կանանց կերպարները լի են տագնապով ու խոր վշտով, տխրությամբ դեպի կորուսյալ երկիր: Մի առիթով նկարիչը ասել է. «Մենք այնքան ենք տեսել ու հուզվել, որ մեր նկարչությունը այլ լինել չէր կարող: Այն կապված է մեր պատմության հետ»:

Նույն տրամադրությամբ, սակայն այլ լուծմամբ է նկարիչը մոտենում «Խաչքարի մոտ» կամ «Ողբ Անուշի» որմնանկարին: Կրկին կանացի կերպարներ… Նայելիս, չնայած`պատկերված ողբի ու տխրության տեսարանին ակամայից լցվում ենք երկու զգացողությամբ` մի կողմից հանգստության, մյուս կողմից` ներքին տագնապի: Առանձնակի ուշադրություն է գրավում կոմպոզիցիայի վերջին աջ կերպարը, որն, ասես, միջնադարյան մանրանկարչությունից վերցված սրբի պատկեր լինի: Նկարիչը բազմիցս անդրադարձել այս թեմային թե կտավներում, թե որմնանկարներում: 1972-73թթ. ամանորի գիշերը տեղի ունեցած հրդեհը բազմաթիվ նկարների հետ միասին այրեց նաև «Խաչքարի մոտ» կտավը: Մինասն այս անգամ պատին է վրձնում գրեթե նույն նկարը ասես կանխելով հնարավոր նոր կորուստը: