Քաղաքականություն
28.02.2020 | 20:50Մարտի 1-ի արյունալի իրադարձություններից 12 տարի է անցել։ Զոհերից Գոռ Քլոյանի հայրը՝ Սարգիս Քլոյանը, հաճախակի է լինում Մեսրոպ Մաշտոց – Գրիգոր Լուսավորիչ խաչմերուկում։ Գիտի այն տեղը, որտեղ 30-ամյակը չբոլորած որդուն սպանել են․ «Այստեղ գնդակահարել են իմ միակ զավակին։ Հիշում եմ այդ օրը՝ 2008 թվականի մարտի 1-ը»։
Սարգիս Քլոյանը զանգել է որդուն՝ անպատասխան․ հետաքրքրվել է անցնող-դարձողներից՝ չե՞ն տեսել, բացասական պատասխանների հետ լսել է նաև, որ վիրավորներ ու զոհեր կան, բայց չէր էլ կարող ենթադրել, որ Գոռը՝ որդին, նրանց մեջ է։
Այստեղ՝ Մաշտոցի պողոտայի վերևի հատվածում արյան լճակ է տեսել՝ զգալով, որ որդու արդյունն է։ Այդ պահին քաղաքի կենտրոնում պայթյուններ էին․ «Մի գրանատ տրաքեց Գրիգոր Լուսավորիչ փողոցում, վերևից լուսարձակող փամփուշտներով կրակոցներ էին, և սադրիչները երիտասարդներին տարան կրակի բերան։ Մեծերով մնացինք Մյասնիկյանի արձանի մոտ և հետևում էինք ղեկավարությանը»։
Գոռ Քլոյանը կյանքի վերջին վայրկյաններն անցկացրել է «3-րդ հիվանդանոցում»՝ մահացու վիրավորվելով «Չերյոմուխա» տեսակի հատուկ միջոցի կիրառումից։
Հայրը՝ Սարգիսը, հասցրել է որդու վերջին շնչին: «Հիվանդանոցում դեռ արհեստական շնչառության տակ էր իմ որդին, վիրահատության ժամանակ այդ գազային նռնակը նոր պայթել է։ Եթե լիներ ռազմական բժիշկ, իմ տղան միգուցե փրկվեր»,- եզրակացնում է Սարգիս Քլոյանը։
Արհեստական շնչառության սարքը միացրած բժիշկներն արել են ամենը՝ փրկելու կյանքը․ «Ժամը 5-ին ինձ ասին՝ քո որդին մահացել է»։
Թավշյա հեղափոխությունից հետո նոր իշխանության որոշմամբ Երևանի կենտրոնում՝ Գրիգոր Լուսավորիչ փողոցին հարող տարածքում, կտեղադրվի Մարտի 1-ի զոհերի հիշատակը հավերժացնող հուշարձան։
Ռոբերտ Անանյան
