Ես չեմ հիշում Քոչարյանի որևէ ելույթ, որտեղ զգացվի, որ ինքը տառապել է Մարտի 1-ի արյան համար. Վահրամ Մարտիրոսյան. ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Factora.am-ի հարցազրույցը հրապարակախոս Վահրամ Մարտիրոսյանի հետ

– Պարո՛ն Մարտիրոսյան, Ձեր կարծիքով՝ այսօրվա դրությամբ Նիկոլ Փաշինյանն ի՞նչ խնդիրների է բախվել, որոնք ծանր են նրա ուսերի համար:

– Ես կարծում եմ, որ խնդիրները շատ են, բայց չեմ կարծում, որ ծանր են իր ուսերի համար: Հատկապես հեղափոխության առաջին ամսվա փորձը ցույց տվեց, որ Նիկոլն ունի վճռականություն: Ավելի մեծ վճռականություն, քան իր առաջ ծառացող խնդիրներն են: Եվ չնայած ես պատկանում եմ այն մարդկանց թվին, որ խուճապների չի ենթարկվել, հակառակը, նյարդերս գնաց այն մարդկանց հանգստացնելով, ովքեր օրը մի անգամ խուճապի էին մատնվում, բայց որոշ իրավիճակներում ես, օրինակ, նույն վճռականությունը չեմ պատկերացնում իմ մտքում:

– Տպավորություն չունե՞ք, որ վարչապետը դադարել է այլևս ոմանց «ասֆալտին փռելու» գործընթացը և մի տեսակ փափկել է, թե՞ կարծում եք՝ ում որ պետք է՝ արդեն «փռել է ասֆալտին»:

– Ես կարծում եմ, որ «ասֆալտին փռելու» կոչերը եղել են հռետորական, այսինքն՝ ամբողջ ընթացքը ցույց է տալիս, որ Փաշինյանը չի շիկացրել մթնոլորտն այնքան, որպեսզի իր կողմնակիցները որևէ բռնության դիմեն: Դա ես ընկալել եմ որպես պատկերավոր խոսք և կարծում եմ, որ կողմնակիցների մեծ մասը նույնպես այդպես է ընկալել: Ուրիշ խնդիր, որ այդպիսի կոչերը շատ վախեցնում են հեղափոխության հակառակորդներին, այն մարդկանց, ովքեր վախենալու բան ունեն՝ ովքեր թալանել են, ովքեր սպանությունների մեջ են խառը: Այդ իմաստով ես կողմ եմ, որ նման հռետորաբանություն երբեմն հնչի, հակառակ պարագայում՝ իրավիճակը կարող է սրվել այնպես, որ լինեն բռնություններ, բռնության անցանկալի դրսևորումներ՝ կապ չունի, թե որ կողմից: Այսինքն՝ պետք է մի քիչ վախեցած լինեն նրանք, ովքեր թալանել են, ովքեր ապօրինություններ են գործել, որպեսզի օրինականությունը շուտ վերահաստատվի մեր երկրում:

– Այսօր այդպիսի ուժերի կոնսոլիդացիա տեսնո՞ւմ եք երկրում:

– Ո՛չ, չեմ տեսնում այդպիսի ուժերի կոնսոլիդացիա: Դավադրություններ, միգուցե, կան, բայց դա այն խնդիրն է, որի մասին նույնիսկ չեմ ուզում բարձրաձայնել: Եթե կան համապատասխան մարմիններ, որոնք հենց պետական անվտանգության համար են, որոնք նախկինում ծառայում էին որպես քաղաքական ոստիկանություն, այսօր պետք է անվտանգության հարցերով իրենք զբաղվեն: Բայց դրա մասին խոսել է ինքը՝ վարչապետը: Եթե կա այդպիսի բան, եթե կա դավաճանությանը մերձ գործելակերպ, դա պետք է պատժվի: Իսկ համախմբում ես չեմ տեսնում: Կարծում եմ, որ խոսքը մի քանի հարյուր մարդու մասին է, որոնք տարբեր միջոցներով իրենց համար կողմնակիցներ են հավաքում, բայց դա չի կարող տասնապատկել կամ հարյուրապատկել իրենց կողմնակիցների թիվը, որովհետև, ի վերջո, իրենց և՛ մարդկային, և՛ ֆինանսական ռեսուրսներն այդքան չեն:

– Այնուամենայնիվ, հիմա Ռոբերտ Քոչարյանը հայտնվել է ազատության մեջ, և արտախորհրդարանական ընդդիմությունը, կարծես, համախմբվում է երկրորդ նախագահի շուրջ: Կան տեսակետներ, որ նա, այնուամենայնիվ, իր ֆինանսական հնարավորություններով կարող է որոշակի մարդկանց համախմբել և փորձել, եթե ոչ իշխանափոխություն անել, ապա գոնե ընդդիմություն լինելու հայտ ներկայացնել: Նա ունի՞ այդ պոտենցիալը:

– Ես հիմա չխոսեմ Մարտի 1-ի զոհերի մասին, չխոսեմ այն մասին, որ դա երկրի նախագահի համար պետք է լիներ մեծ ողբերգություն: Ես չեմ հիշում Քոչարյանի որևէ ելույթ, որտեղ ինքը խոսեր այդ ողբերգության մասին, զգացվեր, որ այդ մարդը տառապում է թափված արյան համար, թեկուզ ինքը համարում է, որ իր մեղքով չի եղել, ընդդիմության մեղքով է: Անընդհատ հնչել են մեղադրանքներ ընդդիմության հասցեին, ընդդիմադիր գործիչների համատարած ձերբակալություններ են եղել, դասեր է տվել ընդդիմությանը, բայց չեմ զգացել, որ որպես երկրի նախագահ, առաջին դեմք ինքն ապրում է այդ ողբերգությամբ… ցավը չեմ զգացել:

Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում:

Մհեր Արշակյան