Լաչինի փակմանը ՄԱԿ-ի արձագանքն ուշ էր, Փարիզինը՝ թույլ, Մոսկվայինը՝ ծիծաղելի, Իրանից, Վրաստանից՝ զրո․ Արմեն Պետրոսյան․ ՏԵՍԱՆՅՈւԹ

Լաչինի միջանցքը փակ է մնում արդեն չորրորդ օրը։ Բաքուն ցեղասպան քայլեր է իրականացնում Արցախում ապրող հայերի նկատմամբ։ Այս և այլ հարցերի մասին Factor TV-ն զրուցել է տարածաշրջանի հարցերով փորձագետ Արմեն Պետրոսյանի հետ։

–Պարո՛ն Պետրոսյան, այն, որ միջանցքի փակումը հատուկ գործողություն էր Բաքվի կողմից, մենք հասկանում ենք։ Դրսում բոլորը հասկանո՞ւմ են դա։

-Դժվարանում եմ ասել, թե դրսում ինչպիսի իրավիճակ է։ Գուցե հասկանում են, բայց գոնե արձագանքները, դրանց մակարդակը և դրանց բովանդակությունը այնքան էլ հարիր չեն ստեղծված իրավիճակին։ Ես հասկանում եմ, որ այսօր աշխարհում այլ լրջագույն պրոբլեմ կա, որ պայմանավորված է Ուկրաինական ճգնաժամով, բայցևայնպես միջազգային հանրությունը, միջազգային ներկա իրավական-քաղաքական համակարգը պետք է պատրաստ լինեն գլոբալ տարաբնույթ սպառնալիքներին համարժեք արձագանքելուն։

Արդեն երրորդ օրվա վերջին միայն տեսանք ՄԱԿ-ի արձագանքը, որը պարզապես ծիծաղելի է։ ՄԱԿ-ի արձագանքը պետք է լիներ ճգնաժամի առաջացման հենց սկզբնական փուլում։ Նույնը՝ ԵԱՀԿ-ի հետ կապված, ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահ առանձին երկրների դիրքորոշումների մասով։

Եթե անգամ գնահատում ենք Ֆրանսիայի դիրքորոշումը Արցախյան հիմնախնդրի հետ կապված, նաև հղում անելով այն բանաձևերին, որ ընդունվել են Ֆրանսիայի խորհրդարանի երկու պալատների կողմից, այս պարագայում Ֆրանսիայի արձագանքը թույլ է։

Միացյալ Նահանգների դեպքում տեսնում ենք ինչ ցածր մակարդակի արձագանք էր՝ պետդեպի ներկայացուցչի մակարդակով։ Ռուսաստանի մասով ևս ծիծաղելի իրավիճակ է։ Իրանի կողմից պետք է ստանանք հստակ արձագանք, որը չկա։ Վրաստանի կողմից ևս չկա արձագանք՝ չնայած, որ տեղեկատվական դաշտում անընդհատ անդրադարձեր լինում են։

–Հասկանալի է, որ ռուսներից պահանջներ կան՝ մեծ պահանջներ։ Մենք մեր ներսում, մեր իշխանություններից, մեր ընդդիմությունից, մեր սփյուռքից, ինքներս մեզնից ի՞նչ պահանջներ ունենք։

-Առաջին հերթին պետք է հասկանանք, որ այս ամենի մեղավորը մենք ենք։ Այսինքն ակնկալիքներ պե՛տք է լինեն այլ խաղացողներից, բայց դա մե՛զ համար է կենսական խնդիր։ Մեր հայրենակիցների մի հատված այսօր գտնվում է լրջագույն հոմանիտար ճգնաժամի պայմաններում, այսինքն մե՛նք էստեղ անելիք ունենք։

Հասկանալի է, որ ինքներս այսօր չենք կարողանում մեր ռեսուրսներով լուծել այս խնդիրը։ Դրա լուծման միակ եղանակը պատերազմն է, ցավոք սրտի, ուրիշ եղանակ չկա։ Այսինքն մենք կարող ենք Լաչինի միջանցքի կամ Արցախի, արցախահայերի անվտանգությունն ապահովել բացառապես մի եղանակով՝ երբ այդ ճանապարհի վերահսկողությունը կլինի մեր ուժերի ներքո։ Բայց դա, ցավոք սրտի, չենք կարող անել։

Հիմա եթե այս ելակետից ենք դուրս գալիս, ուրեմն մեր հիմնական աշխատանքը պետք է լինի դիվանագիտության դաշտում և հանրային ու սփյուռքի ակտիվության ուղղություններում։

Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում։

Գարիկ Հարությունյան