«Նախկին իշխանությունների ներկայացուցիչները հրավիրվում են Հանրային». Վահագն Թևոսյան․ ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Factor.am-ի հարցազրույցը ՀՀ Ազգային ժողովի «Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավոր Վահագն Թևոսյանի հետ.

– Վերջին օրերին, հավանաբար նկատել եք, Հանրային հեռուստաընկերությունը դարձել է քննարկումների թեմա: Անընդհատ առաջարկներ են ներկայացվում՝ ինչը կարելի է փոխել, ինչը՝ ոչ: Դուք ժամանակին աշխատել եք Հանրային հեռուստաընկերությունում, լրատվական բաժինն եք ղեկավարել: Ի՞նչը կփոխեիք Հանրայինում:

– Ես կարծում եմ, որ Հանրային հեռուստաընկերությունը միշտ է եղել խոսակցությունների թեմա, ուղղակի փոքրիկ առիթ է պետք եղել, որպեսզի այդ խնդիրը բարձրանա, և դա հրաշալի է: Այո՛, Հանրային հեռուստաընկերության, ընդհանրապես հանրային բարիք ստեղծող ցանկացած հանրային ինստիտուտի հետ կապված քննարկումները պարտադիր են և անհրաժեշտ: Ցանկալի կլիներ, որ դրանք աստիճանաբար տեղափոխվեին շատ ավելի առողջ և կառուցողական փուլ, քանի որ այս պարագայում այդ քննարկումներն այնքան էլ առողջ և կառուցողական չեն: Ես որպես լուրերի ղեկավար շատ կարճ եմ աշխատել, և այդ փուլն օգտագործել եմ ադապտացիայի և խնդիրները հասկանալու համար, որովհետև Հանրային հեռուստաընկերության լրատվական ծառայությունն էականորեն տարբեր է այլ՝ մասնավոր հեռուստաընկերության լրատվականի ղեկավարի պաշտոնից: Ըստ էության՝ ես ինչ հասցրել եմ, փոխել եմ այնտեղ, բայց քանի որ ինքս տեսակով և արյունով ինստիտուցիոնալիստ եմ, ես կարծել եմ, որ էվոլյուցիոն ճանապարհը և հարաբերությունների ինստիտուցիոնալացումը համակարգի կայացման և բարեփոխումների միակ ճանապարհն են: Իհարկե՝ կան նաև այլ մոտեցումներ և դիտանկյուններ, որոնք ենթադրում են արմատական փոփոխություններ, և դրանով պայմանավորված՝ կա նաև դիսկուրս հանրային տարբեր խմբերի միջև՝ ընդհուպ բախման հասնող:

– Դուք ի՞նչ խնդիրների եք բախվել լրատվական ծառայությունը ղեկավարելիս:

– Լուրերը ղեկավարելու ընթացքում կային ժառանգություն ստացած մշակույթը հաղթահարելու և կարծրատիպային մտածողությունները կոտրելու բարդություններ, և հիմնականում ժամանակը դրան է տրամադրվել: Հիմա չեմ ուզում անդրադառնալ՝ ինչ է եղել, ես միշտ գերադասում եմ խոսել այն մասին, թե ինչ է լինելու:

– Պարո՛ն Թևոսյան, Ձեր օրոք ցուցումներ լինո՞ւմ էին, նկատի ունեմ՝ իշխանությունների կողմից:

– Գիտեք՝ հարցը տարօրինակ է, որովհետև հեղափոխության արժեհամակարգի հիմքում հենց դա էր ընկած: Այսպես ասեմ, եթե լիներ այդպիսի բան, ուղղակի անմիջապես բոլորին հայտնի կդառնար, թե ես ինչու դիմում գրեցի ու գնացի, և այդ մասին կխոսեի անպայման:

– Այսօր կա բանավեճ Հանրային Հեռուստառադիոընկերության խորհրդի ղեկավարի և նրա նախկին խորհրդականի միջև: Նախկին խորհրդականը հիմնականում ասում է, որ հեղափոխությունը չի մտել Հանրային հեռուստաընկերություն: Դուք մտածե՞լ եք այդ մասին՝ մտել է, թե՞ չի մտել: Եվ եթե ոչ, ինչո՞ւ:

– Այստեղ նույնպես դիտանկյունների տարբերություն է: Ես երկուսին էլ շատ հարգում եմ, բայց կոնկրետ Արա Շիրինյանի մասով կարող եմ ասել, որ նա լեգիտիմ խորհրդի անդամ է և իրավազոր է որոշելու իր գործողությունների քաղաքականությունը, պլանավորելու և իրագործելու: Դրական եմ համարում այդ փիլիսոփայական բախումը, ես հեռու եմ այն մտքից, որ դա մարդկային բախում է: Ամեն դեպքում՝ հույս ունեմ, որովհետև շատ ցավում եմ, երբ երկար տարիների երկու ընկերներ կարող են ցանկացած հարցով բախվել այս մակարդակի, որը, իմ կարծիքով, որոշակի սահմանի անցում է ենթադրում, բայց դա իրենց անձնական գործն է: Եվ այդ դիտանկյունը ենթադրում է հետևյալը. ի՞նչ ենք մենք հասկանում՝ ասելով՝ հեղափոխությունը մտե՞լ է Հանրային, թե՞ չի մտել: Ես կարծում եմ՝ հեղափոխությունն ուղեղներում տեղի ունեցող հեղափոխություններն են:

– Դուք Հանրային եթերում վերջին ամիսներին տեսնո՞ւմ եք նախկին իշխանությունների ներկայացուցիչներին: Ինչո՞ւ նրանք չեն հրավիրվում:

– Այստեղ էլ է հետաքրքիր… մենք ասում ենք՝ Հանրային հեռուստատեսությունը պիտի ծառայի հանրությանը: Մենք այն ժամանակ մի ծայրահեղություն էինք տեսնում, հիմա՝ մյուս ծայրահեղությունը: Նախկին իշխանությունների ներկայացուցիչները հրավիրվում են, ես չգիտեմ, եթե կոնկրետ կամ առանձին անձինք չեն հրավիրվում, բայց ես նկատում եմ, որ առնվազն տեսակետների և գաղափարախոսությունների մակարդակով, որոնք հստակ բանավեճեր են ստեղծում, հրավիրվում են: Եվ պարտադիր չէ՝ այդ գաղափարախոսությունը կառավարող ուժի հետ տարաձայնություններ ունենա գաղափարախոսության շուրջ: Այսինքն՝ շատ լավ է, որ մենք դիսկուրսը տեղափոխում ենք գաղափարների շուրջ քննարկման, այլ ոչ թե անձերի: Եվ այստեղ վտանգավոր էլեմենտ կա, որ նախկին իշխանությունների կոնկրետ անձերի նկատմամբ վերաբերմունքը կարող է ստվեր նետել գաղափարական դիսկուրսի վրա: Այսինքն՝ արդեն այդ մարդկանց անձով պայմանավորված, այդ մարդկանց ասած՝ պայմանականորեն ճիշտ կամ այլընտրանքային տեքստը դառնա անմարսելի և դուրս մղվի հանրային քննարկման օրակարգից: Սա վտանգավոր տենդենց է: Ես կարծում եմ՝ կգա այն օրը, երբ մենք կկարողանանք սպառել ներանձնային վերաբերմունքը կոնկրետ անձերի նկատմամբ և դիտարկել նրանց որպես մարդկանց, որոնք կարող են տեքստ ասել, և այդ տեքստը մեզ մոտ առաջացնի էմոցիա կամ գաղափար:

Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում:

Մհեր Արշակյան