Հասարակություն
01.05.2021 | 18:35Բնապահպանի մասնագիտությամբ և մագիստրոսի աստիճանով, կոչումով՝ ավագ լեյտենանտ, պաշտոնով՝ խմբի հրամանատար, հատուկջոկատային Դավիթ Հովնանի Խաչատրյան։ Գնաց պատերազմի հենց առաջին օրը՝ առաջին իսկ ժամերից։
Նախորդ օրն անհանգիստ էր՝ նորածին փոքրիկը կնոջ հետ հայրական տանն էին։ Որոշեց՝ գնալու է՝ փոքրիկին գրկի, չի սպասելու լուսանալուն։
Դավիթի ու Մարիի դուստրը ժամկետից 2 ամիս շուտ էր ծնվել՝ դժվարությամբ, որ, երևի, հասցներ հորը տեսնել։ 40 օրական դառնալուն պես հայրը մկրտել էր դստերը։ Մարին այդ օրվա լուսանկարներն է ցույց տալիս՝ պատերազմից մի քանի օր առաջ էր։ Ասում է՝ սեպտեմբերի 26-ին էլ Դավիթն անհանգիստ էր, լույսը նոր բացված՝ տագնապը հնչեց։
Հրաժեշտ տալու ու մոր օրհնությունը ստանալու համար նույնիսկ տուն չի մտել՝ ժամանակ չկար։ Մայրն ու հայրն իրենք են անհրաժեշտ իրերն ուղարկել զորամաս։
Սկզբում հյուսիսային ուղղությամբ են կռվել, հետո արդեն՝ Հադրութում։ Հենց այնտեղ էլ վիրավորում է ստացել։ Դեպքը հոկտեմբերի 9-ին է եղել։ Ամբողջ օրն ընտանիքը սպասել է լուրի, ընկերներն ասել են՝ քնած է։ Հաջորդ օրը կեսօրին վերջապես լուր են ստացել․ Դավիթն Երևանում է՝ հիվանդանոցում, վիրավորումը ծանր է։
Դավիթից հետո մնացել են հետմահու պարգևատրումն ու մեդալը՝ որպես սփոփանք։ Մնացել են նաև կիսատ թողած երազանքները։ Ամենամեծը՝ վերջապես տուն ունենալն էր։ Մարին չի հանձնվում, ուժ տվողն 8 ամսական Արինան է։ Իր ու Դավիթի կիսատ երազանքները հիմա միայնակ է ուսերին կրում։
Մանրամասները՝ տեսանյութում։
Իրինա Մկրտչյան
